त्रिगुणात्मक त्रैमूर्ती दत्त हा जाणा ।
त्रिगुणी अवतार त्रैलोक्यराणा ।
नेति नेति शब्द न ये अनुमाना ।
सुरवर मुनिजन योगी समाधी न ये ध्याना ॥ १ ॥
जय देव जय देव जय श्रीगुरुदत्ता ।
आरती ओवाळिता हरली भवचिंता ॥ धृ. ॥
सबाह्य अभ्यंतरी तू एक दत्त ।
अभाग्यासी कैची कळेल ही मात ।
पराही परतली तेथे कैचा हेत ।
जन्ममरणाचा पुरलासे अंत ॥ २ ॥
जय देव जय देव ॥
दत्त येऊनिया उभा ठाकला ।
सद्भावे साष्टांगे प्रणिपात केला ।
प्रसन्न होऊनी आशीर्वाद दिधला ।
जन्ममरणाचा फेरा चुकविला ॥ ३ ॥
जय देव जय देव ॥
दत्त दत्त ऐसे लागले ध्यान ।
हरपले मन झाले उन्मन ।
मीतूपणाची झाली बोळवण ।
एका जनार्दनी श्रीदत्तध्यान ॥ ४ ॥
जय देव जय देव ॥
Trigunatmak Traimurti Datta Ha Jana,
Triguni Avatar Trailokyarana.
Neti Neti Shabda Na Ye Anumana,
Survar Munijan Yogi Samadhi Na Ye Dhyana. ॥ 1 ॥
Jay Dev Jay Dev Jay Shri Gurudatta,
Aarti Ovalita Harali Bhavachinta. ॥ Refrain ॥
Sabahya Abhyantari Tu Ek Datta,
Abhagyasi Kaichi Kalel Hi Mat.
Parahi Paratali Tethe Kaicha Het,
Janmamaranacha Puralase Ant. ॥ 2 ॥
Jay Dev Jay Dev ॥
Datta Yeuniya Ubha Thakala,
Sadbhave Sashtange Pranipat Kela.
Prasanna Houni Ashirvad Didhala,
Janmamaranacha Phera Chukavila. ॥ 3 ॥
Jay Dev Jay Dev ॥
Datta Datta Aise Lagale Dhyan,
Harapale Man Zale Unman.
Mitupanachi Zali Bolavan,
Eka Janardani Shri Dattadhyan. ॥ 4 ॥
Jay Dev Jay Dev ॥
अर्थ
संत एकनाथांची ही आरती गुरुवारी, दत्त जयंतीला आणि दत्ताच्या प्रत्येक पूजेत म्हटली जाते.
१. ब्रह्मा, विष्णू आणि महेश या तिन्ही गुणांचे एकत्र रूप म्हणजे दत्त, हे जाणा. तिन्ही गुणांचा हा अवतार तिन्ही लोकांचा राजा आहे. "नेति नेति" (हे नव्हे, हे नव्हे) असे म्हणणाऱ्या वेदांनाही त्याचा अंदाज येत नाही; देव, मुनी आणि योग्यांनाही समाधीत त्याचे ध्यान लागत नाही.
धृपद: हे श्रीगुरुदत्ता, तुझा जयजयकार असो. तुझी आरती ओवाळताच संसाराची चिंता नाहीशी झाली.
२. बाहेर आणि आत सर्वत्र तू एकच दत्त आहेस. ही गोष्ट दुर्दैवी माणसाला कशी कळणार? जिथे परा वाणीही परत फिरते, तिथे कोणता हेतू उरणार? (तुझ्या कृपेने) जन्म-मरणाचा अंत झाला.
३. दत्त येऊन समोर उभा राहिला. मी सद्भावाने साष्टांग नमस्कार केला. त्याने प्रसन्न होऊन आशीर्वाद दिला आणि जन्म-मरणाचा फेरा चुकवला.
४. "दत्त दत्त" असे ध्यान लागले; मन हरपले आणि उन्मनी अवस्था झाली. "मी" आणि "तू" हा भेद संपला. एकनाथ म्हणतात — गुरू जनार्दनांच्या कृपेने हे श्रीदत्तांचे ध्यान लागले.